Σε περιόδους κρίσης, δυστυχώς (ή ευτυχώς) αποδεικνύεται ότι πρέπει να αλλάξουμε τρόπο ζωής. Να ξεχάσουμε αυτά, που ξέραμε. Να επαναπροσδιορίσουμε προτεραιότητες, να δούμε τι θέλουμε και τι μπορούμε να κάνουμε. Να αλλάξουμε, γενικώς. Και μπορεί αυτό να μην το καταλαβαίνουμε εμείς, η γενιά των τελευταίων δεκαετιών, που δεν έζησε πολέμους και καταστροφές, και έβλεπε την ποιότητα ζωής της να βελτιώνεται διαρκώς, όμως, μπορούμε να πάμε λίγα χρόνια πίσω και (περισσότερα…)
Αγαπημένε μου, Δημόσιε Υπάλληλε…
Αγαπημένε μου Δημόσιε Υπάλληλε,
Τον τελευταίο καιρό, νιώθω έντονα την ανάγκη να σου γράψω, γιατί (θέλοντας και μη) σε βλέπω παντού μπροστά μου.
Και δεδομένου ότι η μισή Ελλάδα περίπου είναι δημόσιοι υπάλληλοι (βάλε μέσα πολιτικούς, προέδρους οργανισμών κτλ κτλ κτλ), το γράμμα αυτό σίγουρα θα βρει τον αποδέκτη του, είτε λέγεσαι Κούλα, Μήτσος, Πέτρος, Μαρία, είτε πας στη δουλειά με καλοβαμμένο νύχι και μαλλί ή με λαδωμένη καράφλα, είτε είσαι 40 ή 60, είτε ψηφίζεις ΠΑΣΟΚ είτε ΝΔ.
Έχουμε και λέμε λοιπόν: (περισσότερα…)
