Αυτές τις Γιορτές, σας εύχομαι…

…να βρείτε το δικό σας ‘κουταλάκι ζάχαρης’, που θα σας βοηθάει κάθε μέρα να παίρνετε το ‘φάρμακό’ σας…

Ή αλλιώς, σας εύχομαι να βρείτε τον σύντροφο, τον φίλο, την δουλειά, το κατοικίδιο, το χόμπι κτλ κτλ που θα κάνει τα καθημερινά σας προβολήματα λιγότερο… προβληματικά, τις δυσκολίες σας πιο… εύκολες και θα σας βοηθά να χαμογελάτε λίγο πιο συχνά.

Όπως χαμογελάμε από ευχαρίστηση όταν τρώμε ένα κουταλάκι ζάχαρης :)

Καλές Γιορτές να έχουμε!!!!!!

Σεπτέμβρης…

Ο κάθε μήνας έχει τον χαρακτήρα του, την μυρωδιά του, ας πούμε. Τις δραστηριότητές του, τις αλλαγές του, τις γιορτές του. Το κάτι του! Νομίζω, όμως, ότι ο πιο μελαγχολικός μήνας με τις πιο απότομες αλλαγές-μεταβάσεις είναι ο Σεπτέμβρης. Και φυσικά ένας από τους λόγους που το λέω είναι τα κατάλοιπα από την παιδική-μαθητική-φοιτητική ζωή , τα οποία πιστεύω ότι δεν αποβάλουμε ούτε στα βαθιά μας γεράματα. Θυμάμαι, που λέτε,

Μία τεμπέλα blogger

Νομίζω ότι μπορώ επαξίως να διεκδικήσω τον τίτλο της πιο τεμπέλας blogger. Ή τέλος πάντων, της πιο τεμπέλας Ελληνίδας blogger. Έχω τόσο καιρό να γράψω, που πιστεύω ότι η wordpress θα έπρεπε να μου πάρει πίσω το blog και μόλις θα πάω να μπω να μου εμφανίσει στην οθόνη κάτι του στυλ “Σου πήραμε πίσω το blog γιατί κρίναμε ότι με την στάση σου ρεζιλεύεις την ιδέα του blogging” :P Ή κάτι τέτοιο, τέλος πάντων. Τώρα, όμως, που γύρισα από τις διακοπές ολίγον πιο ξεκούραστη και με διάφορα να μου τριβελίζουν το μυαλό, λέω να στρωθώ λίγο και να σας τα αραδιάσω… Κουβέντα να γίνεται, δηλαδή.

Κατά τα άλλα, πώς περάσατε στις διακοπές σας; Εγώ τα κλασικά: δηλαδή

‘Greece on beta’ ή αλλιώς… ‘Η Ελλάδα στα μπετά’

Αυτές τις ημέρες, δύο καμπάνιες, που έχουν άμεση σχέση με την εικόνα της Ελλάδας στο εξωτερικό, με έβαλαν σε σκέψεις. Η μία είναι του Ε.Ο.Τ., με σύνθημα “Kalimera” και η δεύτερη το “Bring them Back”, για την οποία προσπαθώ να καταλάβω τι έγινε τόσο λάθος. Όταν καταλάβω, ίσως να γράψω post.

Η Kalimera είναι πλήρως εναρμονισμένη με

It’s the most wonderful time of the year!

Τρελαίνομαι για τις Γιορτές! Όχι όποιες κι όποιες – αν και μου αρέσει να σκέφτομαι ότι κάθε μέρα είναι γιορτή, για να κρατάω το κέφι μου σε υψηλά επίπεδα. Για τις γιορτές των Χριστουγέννων τρελαίνομαι και συγκεκριμένα για την περίοδο πριν τα Χριστούγεννα: που αρχίζουμε να στολίζουμε, να κάνουμε βόλτα στα στολισμένα μαγαζιά κτλ.

Καλοκαίρι είναι…

Το ρουμπινένιο γλυκό κουταλιού βύσσινο να χύνεται πάνω στο χιονάτο και μυριστικό παγωτό καϊμάκι σε ένα ολοδιάφανο γυάλινο μπολ…

Ένα παγωμένο κρύσταλλο ποτήρι νερό γεμισμένο με διαμαντένια παγάκια να σε καλεί να ρουφήξεις από το χείλος του…

Το ολόλευκο ξωκλήσι που αντιστέκεται μονάχο του μες στο εκτυφλωτικό λιοπύρι και το δροσερό θαύμα, που σε τυλίγει όταν μπαίνεις μέσα…

Μ. Τρίτη ο Χριστός εκρύφθη… *

Όπως έκαναν και στο Ναύπλιο όσοι ξεγελάστηκαν από τον πρωινό ήλιο και βγήκαν αεράτοι για βολτούλα κι άρχισαν να τρέχουν για να προστατευθούν από την ξαφνική μπόρα, που έκανε το τοπίο να δείχνει μελαγχολικό και τους τουρίστες ακόμη πιο μελαγχολικούς, που ο καιρός τούς χάλασε την ανοιξιάτικη βόλτα. Και όσοι δεν πρόλαβαν να βραχούν το πρωί τα κατάφεραν το μεσημέρι, όταν μετά από μια ξαφνική λιακάδα, ο καιρός ξανάπαιξε το βρόμικο παιχνίδι του, ρίχνοντας και μια δεύτερη μπόρα με αποτέλεσμα να γυρίσουν όλοι σαν βρεγμένες γάτες στα σπίτια και τα ξενοδοχεία τους.

Πήγα εκκλησία…

Φέτος, είπα να πρωτοτυπήσω… Να μην περιμένω μόνο την Κυριακή του Πάσχα (άντε και το Μ. Σάββατο) για να ασχοληθώ με τα πατροπαράδοτα χριστιανορθόδοξα έθιμα, ήτοι την κατανάλωση των εδεσμάτων. Άθεη μέχρι το κόκαλο, ωστόσο, υπάρχουν κάποιες μνήμες, που με ακολουθούν από την παιδική μου ηλικία και, τις οποίες, όσο μεγαλώνω, αρχίζω να εκτιμώ περισσότερο.