Ξέρω ότι δεν είναι η πρώτη φορά, που «γκρινιάζω» για το μη διακριτό μεταξύ διαφήμισης και πληροφόρησης. Την τελευταία φορά, που το έκανα, στο post ‘Διαφήμιση ή Παραπληροφόρηση; Ή και τα δύο;’ επαινούσα τη διαφημιστική McCann Erickson, για την επιτυχημένη καμπάνια της L’ Οreal (Κώδικας Νεότητας) και διαμαρτυρόμουν για (περισσότερα…)
Μια τρύπα στο… νερό
Πριν κανένα μήνα, είδα σε κάποιο ελληνικό περιοδικό μία ολοσέλιδη διαφήμιση της Louis Vuitton, που με εντυπωσίασε. Απεικόνιζε μία κοπέλα που, με ήρεμο βλέμμα και μειδίαμα, έραβε με αέρινες κινήσεις το δερμάτινο χερούλι μιας τσάντας Louis Vuitton. Εδώ, να πω ότι όποιος έχει πιάσει έστω και μία φορά στην ζωή του βελόνα και κλωστή για να μαντάρει έστω και μία κάλτσα, μπορεί να καταλάβει πολύ καλά (περισσότερα…)
Διαφήμιση ή Παραπληροφόρηση; Ή και τα δύο;
Αναλύσεις επί αναλύσεων για τα όρια της διαφήμισης δεν θα να κάνω. Έχοντας σπουδάσει και εργαστεί στη δημοσιογραφία και το marketing, βλέπω καθημερινά όχι μόνο πόσο μπλεγμένα είναι τα όρια αλλά κυρίως το μέγεθος της ευθύνης που έχει ο ‘πομπός’ απέναντι στον ‘δέκτη’ (κοινό). Δείτε αυτή τη διαφήμιση, που φωτογράφισα στο Μετρό και μου σηκώθηκε η τρίχα. Γιατί; Επειδή είμαι σίγουρη ότι ελάχιστα – από τα χιλιάδες μάτια που την βλέπουν καθημερινά – μπορούν να ξεχωρίσουν το ρεπορτάζ από το μη-ρεπορτάζ (για να μην το πω αλλιώς).
