Ο κάθε μήνας έχει τον χαρακτήρα του, την μυρωδιά του, ας πούμε. Τις δραστηριότητές του, τις αλλαγές του, τις γιορτές του. Το κάτι του! Νομίζω, όμως, ότι ο πιο μελαγχολικός μήνας με τις πιο απότομες αλλαγές-μεταβάσεις είναι ο Σεπτέμβρης. Και φυσικά ένας από τους λόγους που το λέω είναι τα κατάλοιπα από την παιδική-μαθητική-φοιτητική ζωή , τα οποία πιστεύω ότι δεν αποβάλουμε ούτε στα βαθιά μας γεράματα. Θυμάμαι, που λέτε, (περισσότερα…)
It’s the most wonderful time of the year!
Τρελαίνομαι για τις Γιορτές! Όχι όποιες κι όποιες – αν και μου αρέσει να σκέφτομαι ότι κάθε μέρα είναι γιορτή, για να κρατάω το κέφι μου σε υψηλά επίπεδα. Για τις γιορτές των Χριστουγέννων τρελαίνομαι και συγκεκριμένα για την περίοδο πριν τα Χριστούγεννα: που αρχίζουμε να στολίζουμε, να κάνουμε βόλτα στα στολισμένα μαγαζιά κτλ.
Μ. Τρίτη ο Χριστός εκρύφθη… *
Όπως έκαναν και στο Ναύπλιο όσοι ξεγελάστηκαν από τον πρωινό ήλιο και βγήκαν αεράτοι για βολτούλα κι άρχισαν να τρέχουν για να προστατευθούν από την ξαφνική μπόρα, που έκανε το τοπίο να δείχνει μελαγχολικό και τους τουρίστες ακόμη πιο μελαγχολικούς, που ο καιρός τούς χάλασε την ανοιξιάτικη βόλτα. Και όσοι δεν πρόλαβαν να βραχούν το πρωί τα κατάφεραν το μεσημέρι, όταν μετά από μια ξαφνική λιακάδα, ο καιρός ξανάπαιξε το βρόμικο παιχνίδι του, ρίχνοντας και μια δεύτερη μπόρα με αποτέλεσμα να γυρίσουν όλοι σαν βρεγμένες γάτες στα σπίτια και τα ξενοδοχεία τους.
(περισσότερα…)
Πήγα εκκλησία…
Φέτος, είπα να πρωτοτυπήσω… Να μην περιμένω μόνο την Κυριακή του Πάσχα (άντε και το Μ. Σάββατο) για να ασχοληθώ με τα πατροπαράδοτα χριστιανορθόδοξα έθιμα, ήτοι την κατανάλωση των εδεσμάτων. Άθεη μέχρι το κόκαλο, ωστόσο, υπάρχουν κάποιες μνήμες, που με ακολουθούν από την παιδική μου ηλικία και, τις οποίες, όσο μεγαλώνω, αρχίζω να εκτιμώ περισσότερο.
