Ο κάθε μήνας έχει τον χαρακτήρα του, την μυρωδιά του, ας πούμε. Τις δραστηριότητές του, τις αλλαγές του, τις γιορτές του. Το κάτι του! Νομίζω, όμως, ότι ο πιο μελαγχολικός μήνας με τις πιο απότομες αλλαγές-μεταβάσεις είναι ο Σεπτέμβρης. Και φυσικά ένας από τους λόγους που το λέω είναι τα κατάλοιπα από την παιδική-μαθητική-φοιτητική ζωή , τα οποία πιστεύω ότι δεν αποβάλουμε ούτε στα βαθιά μας γεράματα. Θυμάμαι, που λέτε, (περισσότερα…)
Μία τεμπέλα blogger
Νομίζω ότι μπορώ επαξίως να διεκδικήσω τον τίτλο της πιο τεμπέλας blogger. Ή τέλος πάντων, της πιο τεμπέλας Ελληνίδας blogger. Έχω τόσο καιρό να γράψω, που πιστεύω ότι η wordpress θα έπρεπε να μου πάρει πίσω το blog και μόλις θα πάω να μπω να μου εμφανίσει στην οθόνη κάτι του στυλ “Σου πήραμε πίσω το blog γιατί κρίναμε ότι με την στάση σου ρεζιλεύεις την ιδέα του blogging” :P Ή κάτι τέτοιο, τέλος πάντων. Τώρα, όμως, που γύρισα από τις διακοπές ολίγον πιο ξεκούραστη και με διάφορα να μου τριβελίζουν το μυαλό, λέω να στρωθώ λίγο και να σας τα αραδιάσω… Κουβέντα να γίνεται, δηλαδή.
Κατά τα άλλα, πώς περάσατε στις διακοπές σας; Εγώ τα κλασικά: δηλαδή (περισσότερα…)
Καλοκαίρι είναι…
Το ρουμπινένιο γλυκό κουταλιού βύσσινο να χύνεται πάνω στο χιονάτο και μυριστικό παγωτό καϊμάκι σε ένα ολοδιάφανο γυάλινο μπολ…
Ένα παγωμένο κρύσταλλο ποτήρι νερό γεμισμένο με διαμαντένια παγάκια να σε καλεί να ρουφήξεις από το χείλος του…
Το ολόλευκο ξωκλήσι που αντιστέκεται μονάχο του μες στο εκτυφλωτικό λιοπύρι και το δροσερό θαύμα, που σε τυλίγει όταν μπαίνεις μέσα…
