Το ομολογώ! Δεν χωνεύω την Διαμαντοπούλου. Μου κάθεται «εδώ!» που λένε (και δείχνω το στομάχι μου). Δεν ξέρω τι φταίει. Το ύφος της; Το χαμόγελό της; Ο τρόπος, που μιλάει; Μου βγάζει μία – πώς να το πω – ψευτιά. Ένα κάτι, βρε αδερφέ, που μου την κάνει εξαιρετικά αντιπαθή. Όμως, φαίνεται ότι (περισσότερα…)
Δεν χωνεύω την Διαμαντοπούλου, αλλά…
‘Greece on beta’ ή αλλιώς… ‘Η Ελλάδα στα μπετά’
Αυτές τις ημέρες, δύο καμπάνιες, που έχουν άμεση σχέση με την εικόνα της Ελλάδας στο εξωτερικό, με έβαλαν σε σκέψεις. Η μία είναι του Ε.Ο.Τ., με σύνθημα “Kalimera” και η δεύτερη το “Bring them Back”, για την οποία προσπαθώ να καταλάβω τι έγινε τόσο λάθος. Όταν καταλάβω, ίσως να γράψω post.
Η Kalimera είναι πλήρως εναρμονισμένη με (περισσότερα…)
It’s the most wonderful time of the year!
Τρελαίνομαι για τις Γιορτές! Όχι όποιες κι όποιες – αν και μου αρέσει να σκέφτομαι ότι κάθε μέρα είναι γιορτή, για να κρατάω το κέφι μου σε υψηλά επίπεδα. Για τις γιορτές των Χριστουγέννων τρελαίνομαι και συγκεκριμένα για την περίοδο πριν τα Χριστούγεννα: που αρχίζουμε να στολίζουμε, να κάνουμε βόλτα στα στολισμένα μαγαζιά κτλ.
Κάλλιο αργά παρά ποτέ!
Και πάλι με μεγάλη καθυστέρηση (σιγά-σιγά παιδιά! Μην πάθουμε και τίποτις!) ανεβάζω φωτό από το πάρτι της Πέφτης 3 Δεκέμβρη του εννιά. Χώρος το ‘Waiting for Godot’ (Γκοντό ρε σεις, όχι Κοντό!) στην Σούτσου, στο Κολωνάκι (μην τα ψάχνετε… ένα στενό δρομάκι που έχει βγάλει την πίστη όλων μέχρι να το βρουν), διοργανωτής το radiobubble, μουσικούλα έπαιζαν οι Πιλάβιος, Κατερίνα και Χαρισόπουλος (αν έπαιξε και κανείς άλλος και δεν θυμάμαι, με το μπαρδόν και να μου το επισημάνετε) και καλεσμένος ήταν όλος ο καλός ο κόσμος (δλδ όλοι εσείς) αλλά δεν μπόρεσε να παρευρεθεί όλος και έτσι ήρθε ο μισός (περίπου).
Πολλά e-υχαριστώ!!!
Ξέρω ότι είναι Σάββατο βράδυ και μου έχετε ευχηθεί από την Τετάρτη από facebook, twitter etc για τα γενέθλιά μου, αλλά… ένεκα οι δουλειές, που λένε και στις ελληνικές ταινίες. Εν πάση περιπτώσει, σας ευχαριστώ όλες και όλους και από εδώ και για να μην ποστάρω ξερές και στεγνές τις ευχαριστίες, έφτιαξα και αυτή τη φωτό με τις τις ευχές σας.
Κάνουμε party! Αλλά όχι με ούζα ;)
Επειδή τα πολλά λόγια είναι φτώχεια κι επειδή μια εικόνα ίσον χίλιες λέξεις, χωρίς πολλά-πολλά, σας λέω ότι την Πέμπτη 3 Δεκέμβρη, δηλαδή μία ημέρα μετά τα γενέθλιά μου, μαζευόμαστε στο σούπερ-στυλ γαλλικό bistrot-μπαράκι ‘Waiting for Godot‘ (Αλεξάνδρου Σούτσου 15, Κολωνάκι) και σας κοτσάρω και την εικόνα.
From now on our lives will be Fashinating!
Μου φαίνεται ότι είναι μάλλον δύσκολο να σας περιγράψω πόσο χαρούμενη είμαι για την εξέλιξη των πραγμάτων! Και αυτό γιατί από την πρώτη στιγμή που μίλησα με τον Αλέξη μέχρι να γνωρίσω τον Πέτρο και να καταλήξουμε όλοι μαζί να παρουσιάζουμε στις 21 Νοεμβρίου το Fashinating.com μπροστά στους επενδυτές, το Executive Board και μερικούς από τους συμβούλους του Open Fund, δεν μπορώ να υπολογίσω πόσος καιρός πέρασε… Όμως σίγουρα πέρασε πολύ δημιουργικά και πολύ αγχωτικά κυρίως για τον Αλέξη, που είχε και την ιδέα!
Δεν προλαβαίνω λέμε!
Δεν έχω καταλάβει πώς κατάφερα να μην μου φτάνουν 24 ώρες για να κάνω όλα αυτά που θέλω να κάνω. Και η έλλειψη χρόνου και ύπνου οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια σε πολύ πολύ άγχος και νεεεεεεεεεεεεεεεεεεεύρα!
