Πήγα εκκλησία…

Φέτος, είπα να πρωτοτυπήσω… Να μην περιμένω μόνο την Κυριακή του Πάσχα (άντε και το Μ. Σάββατο) για να ασχοληθώ με τα πατροπαράδοτα χριστιανορθόδοξα έθιμα, ήτοι την κατανάλωση των εδεσμάτων. Άθεη μέχρι το κόκαλο, ωστόσο, υπάρχουν κάποιες μνήμες, που με ακολουθούν από την παιδική μου ηλικία και, τις οποίες, όσο μεγαλώνω, αρχίζω να εκτιμώ περισσότερο.

Έτσι, ελλείψει απασχόλησης (aka ανεργία), αποφάσισα το φετινό Πάσχα να το περάσω στην εξοχή ακολουθώντας, κατά το δυνατό, τις παραδόσεις (βάψιμο αυγών, εκκλησία, παρασκευή τσουρεκιών κτλ) τις σωστές ημέρες και όχι την τελευταία στιγμή, δηλαδή την Μ. Παρασκευή, που τρέχουν οι ταλαίπωροι/-ες εργαζόμενοι/-ες να προλάβουν να τα κάνουν όλα λίγο πριν τον Επιτάφιο, “για να καταλάβουμε και λίγο Πάσχα φέτος, βρε αδερφέ”. Και, που “για να καταλάβουμε και λίγο Πάσχα”, είτε τρέχουμε να ετοιμάσουμε κουλούρια, τσουρέκια, αυγά σε μέρες άσχετες με τις κανονικές (ναι, ναι! Μπορεί να μην το ξέρετε, όμως, η κάθε μέρα έχει τις δικές τις δουλειές) είτε τρέχουμε στα μαγαζιά να αγοράσουμε όλα τα παραπάνω, με αποτέλεσμα να οργώνουμε τρεχάλα την Αθήνα, κουβαλώντας ένα σωρό σακούλες, με τις μισές να περιέχουν χαριτωμένα δωράκια και γλυκάκια και τις άλλες μισές με όλες τις απαγορευμένες και αηδιαστικές πρώτες ύλες (αντεράκια, συκωτάκια, πνευμονάκια, καρδιές, σπλήνες κτλ κτλ) για την παρασκευή του αμαρτωλού (από πολλές απόψεις) κοκορετσιού.

Έτσι, έφυγα Μ. Δευτέρα, από Αθήνα για Ναύπλιο. Για να μείνω λίγες μέρες, μαζί με ανθρώπους, που κουβαλούν μέσα τους τις παλιές παραδόσεις και, για μία φορά στη ζωή μου, να δω πώς περνούσαν παλιά οι άνθρωποι την Μεγάλη Εβδομάδα… Για να δω από κοντά την Άνοιξη και την αναγέννηση της φύσης – άρρηκτα δεμένη με τη φιλοσοφία του θανάτου και της Ανάστασης… Για να μυρίσω το πένθιμο άρωμα της βιολέτας και της πασχαλιάς, την στιγμή που θα μπλέκεται με το επίσης πένθιμο άρωμα του λιβανιού μες στην εκκλησία, ενώ τα μοβ λουλούδια θα στολίζουν τα ασορτί υφάσματα, με τα οποία ντύνονται οι ναοί αυτές τις μέρες…

Λίγος ο κόσμος στον Αγ. Νικόλαο (ακριβές αντίγραφο ενός παρεκκλησίου  στη Βενετία, όπου είναι θαμμένος ο γνωστός Μοροζίνης), εξαιρετικά πολύ στρουμπουλούλης ο παπάς (που μας λιβάνισε με αεράτο στιλ και σοβαρή τσαχπινιά με ένα καινούργιο (?) λιβάνι, που μύριζε κάτι μεταξύ εντομοκτόνου και αποσμητικού χώρου) και οριακά παράφωνος ο αριστερός ψάλτης (με την φωνή του να τον έχει εγκαταλείψει προ πολλού, κάτι που είχαμε διαπιστώσει όλοι μες στην εκκλησία, πλην του ιδίου). Θα σας γελάσω για το τι ακριβώς είναι η Ακολουθία του Νυμφίου, όμως, έμαθα ότι τη Μ. Δευτέρα ψέλνουν μία παραβολή η οποία μιλάει για καμιά ντουζίνα αδερφούς, που πρέπει να αφήσουν απογόνους. Ξεκινάει λοιπόν ο πρώτος, παίρνει μια γυναίκα αλλά πεθαίνει πριν κάνει παιδιά. Την προσπάθεια συνεχίζει ο δεύτερος αδερφός με την ίδια γυναίκα (!) και ο οποίος “αναχωρεί” για να βρει τον πρώτο αδερφό. Για να μη σας τα πολυλογώ, οι υπόλοιποι αδερφοί συνεχίζουν την… οικογενειακή παράδοση (“πιστοί” στην ίδια γυναίκα και στο τέλος μακαρίτες) προκειμένου να κληροδοτήσουν το DNA τους στις επόμενες γενεές. Ειλικρινά, δεν ξέρω πώς τελειώνει αυτή η ιστορία, γιατί στα μισά της περιγραφής που μου έκαναν, είχα ήδη αρχίσει να σκέφτομαι πόσα κουλά πράγματα η εκκλησία μας τα περνάει ως ιερά και όσια, καθώς και το από πού και ως πού μαθαίνουμε την μυθολογία, θρησκεία (όπως θέλετε πείτε το) ενός λαού, που δεν έχει καμία σχέση με εμάς. Το ενδεχόμενο η γυναίκα να ήταν ένας συνδυασμός στέρφας και μαύρης χήρας (ξέρετε – την αράχνη που τρώει το αρσενικό μετά το σεξ), δεν ξέρω αν τους πέρασε καν από το μυαλό. Όπως επίσης δεν ξέρω αν εξέτασαν το ενδεχόμενο να τους ξεκάνει για να τους κληρονομήσει.

Εν πάση περιπτώσει, πήγα στην εκκλησία και ξαναδιαπίστωσα ότι πρόκειται για έναν εξαιρετικά χρήσιμο θεσμό για την ομαλή λειτουργία μιας κοινωνίας (κυρίως παλαιότερα, φυσικά). Έχετε σκεφτεί ότι η εκκλησία είναι μία από τις πιο συγκροτημένες κοινότητες, με πιστούς οπαδούς, οι οποίοι είναι έτοιμοι να προσφέρουν χρήματα και προσωπική εργασία (χωρίς αντάλλαγμα) ανά πάσα στιγμή τους ζητηθεί; Επίσης, οι θρησκείες (πριν το κοσμικό κράτος) ήταν αυτές, που έθεταν τους ηθικούς κανόνες για την κοινωνική γαλήνη (Ου κλέψεις, Ου φονεύσεις κτλ). Βέβαια, οι θρησκευτικοί φανατισμοί και πόλεμοι έφερναν ακριβώς τα αντίθετα αποτελέσματα, όμως, όταν οι αντίπαλοι ονομάζονται “αλλόθρησκοι” είμαστε ΟΚ.

Την ώρα που άκουγα τις ψαλμωδίες, και μύριζα το λιβάνι, διαπίστωνα ότι πρόκειται για μια υπερπαραγωγή, η οποία εμπλέκει όλες τις αισθήσεις για να δώσει μία πιο πλήρη εμπειρία στον πιστό και να τον “αιχμαλωτίσει” στην όλη διαδικασία. Είδα πολύ κόσμο αφοσιωμένο, με τα βιβλιαράκια του στο χέρι, να συμμετέχει σιγοψέλνοντας και συμμετέχοντας στο δράμα του από εκατοντάδων χρόνων νεκρού Χριστού. Πόσο κενό μου φάνηκε… Και σκέφτηκα πόσες φορές έχω ακούσει ότι η πίστη βοήθησε ανθρώπους να ξεπεράσουν δυσκολίες, μόνο και μόνο επειδή νόμιζαν ότι μία δύναμη τους άκουγε και τους βοηθούσε. Και αναρωτήθηκα εάν διαθέτω κάποιο ανώτερο κριτήριο βάσει του οποίου μπορώ να τους λυπάμαι, επειδή οι προσευχές τους, ακόμη κι αν έφταναν στα ουράνια, δε θα εισακούγονταν ούτως ή άλλως από κανέναν…

Advertisements
Published in: on April 13, 2009 at 5:53 am  Comments (1)  
Tags: , , ,

The URI to TrackBack this entry is: https://marilou.wordpress.com/2009/04/13/nafplio-easter-2009-church/trackback/

RSS feed for comments on this post.

One CommentLeave a comment

  1. «τη Μ. Δευτέρα ψέλνουν μία παραβολή η οποία μιλάει για καμιά ντουζίνα αδερφούς, που πρέπει να αφήσουν απογόνους. Ξεκινάει λοιπόν ο πρώτος, παίρνει μια γυναίκα αλλά πεθαίνει πριν κάνει παιδιά. Την προσπάθεια συνεχίζει ο δεύτερος αδερφός με την ίδια γυναίκα (!) και ο οποίος “αναχωρεί” για να βρει τον πρώτο αδερφό. Για να μη σας τα πολυλογώ, οι υπόλοιποι αδερφοί συνεχίζουν την… οικογενειακή παράδοση (“πιστοί” στην ίδια γυναίκα και στο τέλος μακαρίτες) προκειμένου να κληροδοτήσουν το DNA τους στις επόμενες γενεές.»

    Levirate marriage

    Yibbum

    Δευτερονόμιο 25.5


Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: