Μ. Τρίτη ο Χριστός εκρύφθη… *

Όπως έκαναν και στο Ναύπλιο όσοι ξεγελάστηκαν από τον πρωινό ήλιο και βγήκαν αεράτοι για βολτούλα κι άρχισαν να τρέχουν για να προστατευθούν από την ξαφνική μπόρα, που έκανε το τοπίο να δείχνει μελαγχολικό και τους τουρίστες ακόμη πιο μελαγχολικούς, που ο καιρός τούς χάλασε την ανοιξιάτικη βόλτα. Και όσοι δεν πρόλαβαν να βραχούν το πρωί τα κατάφεραν το μεσημέρι, όταν μετά από μια ξαφνική λιακάδα, ο καιρός ξανάπαιξε το βρόμικο παιχνίδι του, ρίχνοντας και μια δεύτερη μπόρα με αποτέλεσμα να γυρίσουν όλοι σαν βρεγμένες γάτες στα σπίτια και τα ξενοδοχεία τους.

bourtzi

Η Μεγάλη Τρίτη ξεκίνησε για μένα πιο νωρίς από το κανονικό, αφού με ξύπνησαν άρον άρον λέγοντάς μου ότι είχε ήδη ξεκινήσει η παρασκευή των κουλουριών. Για τα κουλούρια αυτά, είχαμε φτιάξει προζύμι από το προηγούμενο βράδυ και το είχαμε σκεπάσει με σεντόνια, μαξιλαροθήκες, κουβέρτες και παπλώματα για να φουσκώσει. Σηκώθηκα κι εγώ με την τσίμπλα στο μάτι για να βρω όλη την γυναικογένεια (3 θείες και 2 υπηρέτριες) πάνω από μία ζυγαριά να μετράει με θρησκευτική ευλάβεια τη ζάχαρη και το αλεύρι. Δίπλα από τη ζυγαριά, ένα τεφτέρι, τα περιεχόμενα του οποίου είναι πιο δύσκολο να αποκρυπτογραφηθούν και από τη Γραμμική Α’. Σε αυτό συνηγορούν 3 παράγοντες: τα ορνιθοσκαλίσματα, η γλώσσα (συνδυασμός καθαρεύουσας, ναυπλιώτικης διαλέκτου και απαρχαιωμένων μονάδων μέτρησης, βλ. οκάδες και δράμια) και το ότι τα κιτρινισμένα και λαδωμένα χαρτιά μοιάζουν περισσότερο με αιγυπτιακούς παπύρους, παρά με τετράδιο συνταγών. Πάντως, against all odds, οι θείες μου διάβαζαν μια χαρά τις συνταγές. Έτσι, αφού μετρήθηκαν όλα τα υλικά, ρίξαμε μέσα σε μια πήλινη λεκάνη αλεύρια, ζάχαρες, βουτύρατα και αυγά για να ζυμωθούν μαζί με το προζύμι, που από χτες το βράδυ είχε γίνει διπλό σε μέγεθος.

Σας έχει τύχει να ζυμώσετε ποτέ; Όχι με μίξερ! Με τον κανονικό τρόπο… ξέρετε, όπως σε αυτές τις διαφημίσεις στην τηλεόραση, που δείχνουν κάτι γιαγιάδες να ζυμώνουν ψωμιά, τσουρέκια κτλ για να μας πείσουν ότι η τάδε αλυσίδα αρτοσκευασμάτων, συνεχίζει να παράγει τα προϊόντα της με τον ίδιο αγνό/παραδοσιακό/πατροπαράδοτο τρόπο, που τα έφτιαχνε η προγιαγιά του τωρινού ιδιοκτήτη. Τρίχες δηλαδή. Έτσι, που λέτε… αν δεν έχετε ζυμώσει, τότε δεν μπορείτε να εκτιμήσετε τη γεύση του σπιτικού κουλουριού γιατί δεν ξέρετε τον κόπο, που έχει προηγηθεί.

Εκτός από την παράξενη αίσθηση που σου δημιουργεί στην αφή το μείγμα αυτό, το πρόβλημα είναι ότι χρειάζεται απίστευτη δύναμη για να ζυμωθεί σωστά και να πάνε όλα τα υλικά παντού, για να αποφύγουμε μετά το ψήσιμο να έχουμε ένα κουλούρι με γεύση βουτύρου και ένα κουλούρι με γεύση μαστίχας. Βασικός κανόνας ζυμώματος: όλα τα υλικά πρέπει να ανακατεύονται πολύ καλά για να ισομοιράζονται σε όλο το μείγμα! Δεύτερος βασικός κανόνας: να έχετε πολύ κοντά νύχια και να μη φοράτε δαχτυλίδια και βραχιόλια. Δε χρειάζεται να σας εξηγήσω το γιατί. Θα σας πω μόνο, ότι διαπίστωσα πόσο ύπουλο πράγμα είναι η ζύμη, όταν 3 μέρες μετά την πρώτη φορά που ζύμωσα, καθάριζα ένα βραχιόλι από ξεραμένο ζυμάρι, που έβγαινε σε τρίμματα μπισκότου.

Για να μη σας τα πολυλογώ, αυτό το σφιχτό πράγμα ζυμώθηκε, ξανασκεπάστηκε με κουβέρτες, παπλώματα και διάφορα τέτοιου είδιους “προικιά”, φούσκωσε και, μετά από καμιά ώρα, έγινε κουλουράκια, που τα βάλαμε σε 2 λαμαρίνες που είχαμε πάρει από τον φούρνο. Κάναμε πλεξούδες, ανθρωπάκια, λουλουδάκια κτλ και αφού τα ξανασκεπάσαμε, μετά από κανένα μισάωρο, τα αλείψαμε με ασπράδι αυγού, τα πασπαλίσαμε με ζάχαρη και τα στείλαμε στο φούρνο. Από εκεί, γύρισαν μέσα σε μία μεγάλη ψάθινη καλαθούνα και, όπως ήταν αναμενόμενο, απολύτως παραμορφωμένα, καθώς είχαν γίνει τετραπλάσια σε μέγεθος. Με λίγα λόγια, το κουλουράκι-μαργαρίτα, που είχα φτιάξει, μετά το ψήσιμο, έμοιαζε με υπερμέγεθες τσαμπί σταφύλι.

Αυτά μέχρι στιγμής, από μαγειρική, και όσο σκέφτομαι ότι αύριο έχουμε να φτιάξουμε τα τσουρέκια, δηλαδή και άλλο ζύμωμα για τα ήδη πονεμένα μπράτσα μου, με πιάνει τρεμούλα…

* Από ένα παιδικό ποιηματάκι για τη Μεγάλη Βδομάδα, που είχα διαβάσει στο βιβλίο του Κυρ. Ντελόπουλου “Ο Άκης και οι άλλοι” και το οποίο πάει περίπου ως εξής:

“Μεγάλη Δευτέρα, ο Χριστός στη μαχαίρα.
Μεγάλη Τρίτη, ο Χριστός εκρύφθη.
Μεγάλη Τετάρτη, ο Χριστός εχάθη.
Μεγάλη Πέμπτη, ο Χριστός ευρέθη.
Μεγάλη Παρασκευή, ο Χριστός στο καρφί.
Μεγάλο Σαββάτο, ο Χριστός στον τάφο.
Κυριακή, μαμ μαμ το τσιτσί (=κρέας)”

Advertisements
Published in: on April 15, 2009 at 11:34 pm  Leave a Comment  
Tags: , ,

The URI to TrackBack this entry is: https://marilou.wordpress.com/2009/04/15/nafplio-easter-2009-tuesday/trackback/

RSS feed for comments on this post.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: