Boom boom ή αλλιώς… “Μου’ρθε ο θάνατος”

Pista

Είναι Παρασκευή βράδυ. Εγώ έχω τα χάλια μου και το κέφι μου βρίσκεται σε επίπεδα υπό του ναδίρ. Ωστόσο, πάω στο σπιτικό πάρτι ενός φίλου για να του ευχηθώ για την γιορτή του, η οποία συμπίπτει με ένα σωρό άλλες ονομαστικές γιορτές. Μπαίνω, λοιπόν, σε ένα σπίτι, στο οποίο ήξερα μόνο τον οικοδεσπότη (και την αδερφή μου), κι αμέσως, η έλλειψη γνωστών προσώπων, σε συνδυασμό με την αυξημένη ακεφιά μου, αρχίζει να δημιουργεί ένα κοκτέιλ νύστας και βαρεμάρας, που με την σειρά του, μου δημιουργεί παραισθήσεις, καθώς μεταξύ των καλεσμένων, νομίζω ότι αρχίζω να βλέπω το κρεβάτι μου. Εκείνη τη στιγμή, σκάει μύτη η αδερφή μου και μου λέει να σταματήσω να ονειρεύομαι, ότι θα γυρίσω σπίτι, γιατί η βραδιά προβλέπεται συναρπαστική καθώς θα συνεχιστεί με πάρτι γενεθλίων σε μία πασίγνωστη ντίσκο 80s ονόματι “Boom Boom”.

– Και τι είναι αυτό; Δεν το έχω ξανακούσει.

– Α, είναι πολύ γνωστή. Και η Μίνα, η κοπέλα που συχνάζει στα γκέι μπαρ, όπως εσύ, την ήξερε. Μάλιστα, ένας τύπος, που είχα συναντήσει τυχαία στο τάδε μαγαζί, μου είχε πει ότι στην “Boom boom” είχε σκίσει δύο παντελόνια από τον πολύ χορό!

– OK…, της λέω, καθώς η άκρως γελοία δήλωση του άγνωστου χορευταρά, ομολογώ ότι μου κίνησε την περιέργεια.

gigifies

Εν ολίγοις, ψήθηκα να αναβάλω για λίγες ώρες τον επαναπατρισμό μου στο κρεβάτι μου και κατευθυνθήκαμε προς τις… Gigifies, όπως διαβάσαμε ότι λέγεται η περιοχή, από ένα φυλλάδιο που βρήκαμε αργότερα στο μαγαζί. Αφήνουμε το αυτοκίνητο σε ένα χώρο απέναντι από το μαγαζί και συνειδητοποιώ ότι ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΠΑΡΚΑΔΟΡΟΣ και δεν πληρώνεις πουθενά νταβατζιλίκι για το parking. Κάτι δεν πάει καλά! Το μαγαζί απέξω δεν έχει ούτε φωτεινές επιγραφές ούτε εμφάνιση καλύτερη από αυθαίρετο, που στεγάζει στριπτιτζάδικο εθνικής οδού, του στιλ “Προσεχώς Βουλγάρες”. Στην είσοδο, μας υποδέχεται ένας κύριος στον οποίο πληρώνουμε το εισιτήριο (που δεν ήταν τίποτα περισσότερο από μία πλαστικοποιημένη κάρτα, σαν business card, με το όνομα του μαγαζιού). Τότε, συνειδητοποιώ ότι ουσιαστικά η εσοχή στον τοίχο, που λογικά ήταν κάποτε η γκαρνταρόμπα, είναι τίγκα στα εικονίσματα, με αποτέλεσμα να μοιάζει περισσότερο με εικονοστάσι παρά με γκαρνταρόμπα ή ρεσεψιόν μαγαζιού. Α, ξέχασα! Μπαίνοντας ακούσαμε με φρίκη άσματα τύπου “ντιριντάχτα” και όταν ρωτήσαμε τον κύριο στην είσοδο γιατί δεν ακούγεται ξένη μουσική, μας ενημέρωσε ότι απλώς “Γίνεται ένα διάλειμμα δύο λεπτών με ελληνικά”. Ασχολίαστο…

bala

Στις σκάλες, κολλημένες φωτογραφίες καλλιτεχνών του 80 με τις θρυλικές ξανθές αφράτες κομμώσεις, ενίοτε συνδυαζόμενες με πολύχρωμες μπαντάνες ή αυτά τα φαρδιά λαστιχένια πετσετέ υφάσματα (στα χρώματα του ουράνιου τόξου), που φοράνε οι αθλητές στο μέτωπο για τον ιδρώτα. Πάντως, τώρα που το σκέφτομαι, τα χρόνια που ακολούθησαν τη δεκαετία του 80, άντε και 90, θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν ως η ποινικοποίηση της τρίχας. Εκτός από τις τραγικές κομμώσεις (με τις φράντζες, αφέλειες και τις “ουρές”), τα 80s και 90s δεν είχαν κανένα απολύτως πρόβλημα με τα δασύτριχα φρύδια των γυναικών και τα στέρνα των ανδρών. Θυμάστε το κοντράστ του μαύρου “πλούσιου” φρυδιού με το ξανθό μαλλί της Μαντόνα ή το αντρουά στέρνο του Bon Jovi (που δεν έχανε ευκαιρία να επιδεικνύει στα βίντεο κλιπς); Θυμάστε τι έγινε μετά; Η Μαντόνα δέχτηκε συντονισμένη επίθεση από τσιμπιδάκια φρυδιών, τα οποία κάτω από το γενικό σύνθημα, “τσιμπιδάκια όλου του κόσμου ενωθείτε” πήραν την εκδίκησή τους, ενώ ο (πάντα σέξι) Bon Jovi άφησε πίσω του τα πρότυπα βαρβατίλας και αποφάσισε να αναδείξει την metrosexual πλευρά του, αποψιλώνοντας τα… πλευρά του.

Μετά το σύντομο στυλιστικό flash back, επανερχόμαστε στις σκάλες του Boom Βoom, που μας οδηγούν σε έναν χαμηλοτάβανο χώρο. Δεξιά, μια κόγχη, παραγεμισμένη με ό,τι μπιχλιμπίδι μπορεί να βάλει ο νους του ανθρώπου. Ο κόσμος στην πίστα χορεύει ντιρινταχτο-νησιώτικα κι εγώ κοιτάω γύρω-γύρω σαν ηλίθια. “Ό,τι να’ναι” κόσμος, τραπεζοκαθίσματα δεκαετίας 80 (με ασπρόμαυρη λεοπάρ ταπετσαρία, όπως αυτά στις βιντεοταινίες με Ψάλτη και Γαρδέλλη), καθρέφτες στους τοίχους, πλαστικά λουλούδια, disco balls, πολύχρωμα φωτιστικά σε σχήμα καρδούλας (αυτά που αγοράζουν τα 16χρονα στον πρώτο τους γκόμενο την Ημέρα του Αγ. Βαλεντίνου) και παντού, παντού, μα παντού!… εκατομμύρια φώτα, φωτάκια, λαμπάκια, λαμπιόνια, φωτορυθμικά… Από χριστουγεννιάτικα μέχρι αποκριάτικα, που αναβοσβήνουν όλα στο ρυθμό της μουσικής.

Τη στιγμή, που σκύβω στο αυτί της αδερφής μου λέγοντάς της “Μου ‘ρθε ο θάνατος”, ο dj αρχίζει να εκφωνεί τους εορτάζοντες και γενεθλιάζοντες της βραδιάς. Και με το σύνθημά του, ξεκινάει μια πομπή γκαρσονιών, τα οποία ξεχύνονται στο μαγαζί, κρατώντας στο ένα χέρι μία τούρτα και ένα άκρως εντυπωσιακό βεγγαλικό-φλογοβόλο και στο άλλο μία τραγική ανθοδέσμη μέσα σε νάιλον με πλαστικές τουλίπες, που – κρατηθείτε! – είχαν και αυτές μέσα κόκκινα λαμπάκια!!! Προσπαθώντας να διατηρήσω το χαμόγελο της ευγένειας και ψυχραιμίας καρφωμένο στο πρόσωπό μου, καταφέρνω να φτάσω μέχρι την άκρη του τραπεζιού για να καθίσω, παραγγέλνω ποτό δίνοντας στο γκαρσόνι την πλαστικοποιημένη business card (αλήθεια, αυτό πώς περνάει από έλεγχο της εφορίας?!) και αρχίζω να παίρνω βαθιές ανάσες.

Σιγά σιγά συνειδητοποιώ ότι ο dj δεν αφήνει στην τύχη του τον κόσμο να διασκεδάσει, αλλά δημιουργεί ολόκληρα love stories τα οποία διανθίζει με γκαρίδες του τύπου:

Αυτός την βλέπει και της λέει (και ακούγεται από τα ηχεία) “Όταν πηγαίναμε μαζί σχολείο, καθόσουνα στο διπλανό θρανίο”. Και αυτή τι του λέει; (αλλάζει το τραγούδι)”Σε συνάντησα στην πλαζ και φορούσες τιρκουάζ”. Και πώς την έλεγαν αυτή; “Σε λένε, το κορίτσι του Μάη”. Και διάφορα άλλα τέτοια εμπνευσμένα από τα αντίστοιχα άσματα…

Για μένα ο χρόνος όχι απλώς είχε σταματήσει (αφού η ώρα δεν έλεγε να περάσει), αλλά είχε γυρίσει πίσω αρκετά χρόνια πριν γεννηθώ. Είχα την αίσθηση ότι από καμιά μεριά θα έβλεπα τους γονείς μου, κατά 35 χρόνια νεότερους, να κάνουν την εμφάνισή τους, ενώ ένιωθα ότι είχα μπει στην κάψουλα του χωροχρόνου και είχα εγκλωβιστεί. Η μισή παρέα χτυπιόταν στην πίστα και η άλλη μισή σχολίαζε τους ετερόκλιτους θαμώνες και τις φιλότιμες χορευτικές τους προσπάθειες, που κατέληγαν σε πρωτότυπες και διασκεδαστικές φιγούρες.

Ένα πράγμα θα σας πω: εάν δεν έχετε κάνει εμβόλιο κατά του κιτς, μην αποπειραθείτε να μπείτε μέσα! Εγώ πήγα απροετοίμαστη και δεν έβλεπα την ώρα να φύγω, όμως, ζήλευα όλους τους υπόλοιπους που διασκέδαζαν αφήνοντάς με στη μιζέρια μου… Παρά την γκρίνια μου, έφυγα τελευταία από όλους γιατί με το άκουσμα του “In the heat of the night” της Sandra και του “Touch me” της Samantha Fox, το κέφι μου χτύπησε 0-100 σε dt και δεν ξεκολλούσα με τίποτα.

Φεύγοντας, όπως όλες οι κοπέλες, δέχτηκα κι εγώ ένα δωράκι από τους ιδιοκτήτες: μια πλαστική πτυσσόμενη βούρτσα τσέπης (με καθρεφτάκι, παρακαλώ!), που ανήκει στην συνομοταξία των αντικειμένων τα οποία εδώ και πολύ καιρό ανακαλύπτω μέσα στα εφηβικά μου πράγματα και που προσπαθώ να ξεφορτωθώ. Κακό κάρμα! Η πλαστικούρα μού επιστράφηκε και μάλιστα με ένα αυτοκολλητάκι κολλημένο πάνω της σε σχήμα καρδούλας που έγραφε “Ι love Boom Boom”!

Τελευταία έκπληξη, όταν κατά την αναχώρησή μου, είδα στους τοίχους δημοσιεύματα εφημερίδων για το μαγαζί, αλλά και για ελληνικές σειρές (τύπου “Μαρία η Άσχημη” και “Γοργόνες”) επειδή είχαν γίνει εκεί κάποια γυρίσματα. Μάλιστα, όπως βλέπετε και στη φωτογραφία, το τηλέφωνο από το οποίο η “Μαρία” μίλησε στον πατέρα της έχει μετατραπεί σε κάτι σαν… προσκυνητάρι.

Στα συν του μαγαζιού, η απόλυτη αυθεντικότητά του (ακόμη και διακοσμητής δε θα κατάφερνε να το κάνει τόσο κιτς και 80s) και το δωράκι, που πρόσφεραν στο τέλος (όχι λόγω χρησιμότητας, αλλά λόγω χειρονομίας). Εννοείται ότι το συστήνω, εάν θέλετε να χορέψετε και να διασκεδάσετε με όλη τη σημασία της λέξης. Μείνετε μακριά, εάν έχετε όρεξη για ποζάτη έξοδο προκειμένου να σας δουν μέσα στο καινούργιο σας στιλιστικό απόκτημα.

Όσοι ψήνεστε να πάρετε μια ιδέα, κάντε κλικ στο site του μαγαζιού ή/και στο web radio.

Advertisements
Published in: on October 14, 2009 at 12:26 am  Comments (2)  
Tags:

The URI to TrackBack this entry is: https://marilou.wordpress.com/2009/10/14/boom-boom/trackback/

RSS feed for comments on this post.

2 CommentsLeave a comment

  1. Το μαγαζί είναι απλά τραγικό…

  2. Δεν εχω σταματησει να γελαω αχαχααχαααχα


Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: