Ένα “υπερήφανο” post

Δεν πιστεύω στους διαχωρισμούς, πιστεύω στη διαφορετικότητα. Δεν πιστεύω στο ρατσισμό, πιστεύω στην αναγκαιότητα ύπαρξης διαφορετικών κοινωνικών ομάδων. Όμως, δεν ήμουν πάντα έτσι. Ρατσίστρια δεν ήμουν ποτέ. Όμως, την “ανοιχτομυαλιά”, την οποία απέκτησα πριν 2 χρόνια, δεν την είχα παλαιότερα. Γι’ αυτή την ανοιχτομυαλιά θα σας μιλήσω, καθώς ήταν κάτι το οποίο ήθελα να κάνω εδώ και πολύ καιρό, αλλά και με αφορμή το φετινό Φεστιβάλ Υπερηφάνειας.

Πριν δύο χρόνια γνώρισα έναν κόσμο, τον οποίο δεν είχα την ευκαιρία να γνωρίσω ποτέ μέχρι τότε. Όσοι με θυμούνται από τότε, ξέρουν ότι σύχναζα στο Γκάζι και κυρίως στα μαγαζιά που λέμε “γκέι μπαρ”. Οι περισσότεροι από εμάς έχουν περάσει από ένα τέτοιο μαγαζί (ειδικά από τότε που άνοιξε το μετρό στο Γκάζι, αυτό έχει γίνει πολύ mainstream) και η πλειοψηφία τους λέει ότι έχει διασκεδάσει απίστευτα. Στόχος μου, όμως, δεν είναι να περιγράψω πόσο τέλεια μπορεί να περάσει κάποιος σε ένα gay bar, αλλά το πώς η συναναστροφή μου μαζί τους, μου άλλαξε τη ζωή και τον τρόπο, που βλέπω τα πράγματα.

Μάιος 2008: Έχω μόλις τελειώσει ένα μεταπτυχιακό στην Αγγλία και γυρίζω στην Αθήνα κουρασμένη από τις απανωτές εξετάσεις γιανα κοιμηθώ όσο δεν παίρνει, να κάνω κανένα μπανάκι και να επιστρέψω στην Αγγλία κατά Ιούλιο για να στρωθώ να γράψω το ρημαδο-Masters. Ναι, καλά! Μετά από ένα διήμερο, στο Greek Bloggers Camp, αρχίζω να βγαίνω για κανένα ποτάκι κτλ. Σε μια τέτοια έξοδο, θυμήθηκα ότι το 2005, επί εποχών Eurovision, είχα διασκεδάσει απίστευτα στο θρυλικό Sodade – ξέρετε, εκείνο τον πασίγνωστο στενό διάδρομο, με το απίστευτο κέφι, και αποφασίζω να τον ξαναεπισκεφθώ με μια φίλη μου. Μες στο Sodade γινόταν της ζουρλής! Η μουσική στη διαπασών, ο κόσμος πηγαινοερχόταν και χόρευε σπρώχνοντας, ο Αντώνης Καρατζίκος (DJ) έδινε ρέστα. Σε κάποια στιγμή, αρχίζουν και έρχονται SMS από ένα κοινό μας φίλο, θαμώνα του Γκαζιού, ο οποίος μας είπε να πάμε να τον βρούμε στο SCape.

S-CAPE army academy | Where the Athens Pride party took placeΤο SCape είναι άλλο mainstream gay bar, με ντεκόρ σε στυλ παραλλαγής-στρατοπεδί (sic). Στην είσοδο ένας “φουσκωτός” και μέσα, να γίνεται κι εκεί της ζουρλής! Άλλη μουσική, άλλος κόσμος, ίδιο κέφι! Μη σας τα πολυλογώ, το “κλείσαμε” το μαγαζί και ήξερα ότι πέρασα τέλεια εκείνο το βράδυ. Αυτό, που δεν ήξερα ήταν ότι για τους επόμενους 5 μήνες όχι μόνο θα το “έκλεινα” πολλές ημέρες της εβδομάδας αλλά θα συνέχιζα και στα after μαγαζιά, από την άλλη μεριά της Ιεράς Οδού.

Τότε, κανείς δεν μπορούσε να καταλάβει γιατί η σοβαρή Μαριλού είχε μετατραπεί σε ένα party animal άνευ προηγουμένου, που βαριόταν όταν πήγαινε στα “κανονικά” μαγαζιά, και είχε σχεδόν αποκλειστικά γκέι παρέες. Ο λόγος δεν ήταν το ότι ένιωθε καλά… ήταν το γιατί ένιωθε καλά. Και αυτό το “γιατί” είχε πολλές απαντήσεις.

Γνώρισα ένα κόσμο χαμογελαστό, ανοιχτόμυαλο, χωρίς προκαταλήψεις, που είναι πρόθυμος να σε αγκαλιάσει, να σου μιλήσει και να σε ακούσει, να μοιραστεί τα συναισθήματά του και να διασκεδάσει μαζί σου. Κυρίως, όμως, είναι ένας κόσμος, που εάν σε αποδεχτεί, δε θα σε κρίνει για επιλογές, για τις οποίες η υπόλοιπη κοινωνία είναι έτοιμη να σε “στήσει στον τοίχο”. Τώρα, που το σκέφτομαι, ίσως ο κόσμος αυτός να με αγκάλιασε, επειδή κι εγώ με την σειρά μου, δεν τον έκρινα ποτέ. Φυσικά, δεν ισχυρίζομαι ότι είναι τέλειος. Μίλησα απλά για το μάθημα ζωής, που μου έδωσε.

Δίπλα τους, έμαθα ότι ανεξάρτητα με το τι λένε οι άλλοι για εμάς, σημασία έχει αυτό που λέει η καρδιά μας και ότι είναι σημαντικό να κάνουμε αυτό, που μας επιτρέπει να νιώθουμε άνετα, καλά και ο εαυτός μας. Στην τελική, έχουμε μόνο μία ζωή και το μόνο χρέος, με το οποίο γεννηθήκαμε, και οφείλουμε να ξεπληρώσουμε κατά τη διάρκεια της ζωής μας είναι αυτό, που χρωστάμε στον εαυτό μας – να ζήσουμε τη ζωή μας όπως εμείς θέλουμε. Όμως, εξίσου σημαντικό είναι ό,τι κάνεις να το κάνεις με σεβασμό – σεβασμό προς τους γύρω σου και από τους γύρω σου. Δεν μπορείς να απαιτήσεις το σεβασμό των άλλων. Πρέπει να τον κερδίσεις δείχνοντας πρώτα στην πράξη ότι εσύ είσαι σε θέση να σέβεσαι τους άλλους. Σεβασμός δε σημαίνει αποδοχή ή συμμερισμός. Σημαίνει απλά σεβασμός και ανεκτικότητα. Όλοι είμαστε ενεργά μέλη μιας ποικιλόμορφης κοινωνίας και φορώντας παρωπίδες κάνουμε κυρίως κακό στον εαυτό μας. Η εμπειρία μου μου έχει δείξει ότι όλοι μας μπορούμε να πάρουμε μαθήματα από όλους μας και να κάνουμε ένα βήμα προς τα εμπρός, διευρύνοντας λίγο τους ορίζοντές μας.

Θυμάμαι ότι κάποτε, ένας γκέι με ρώτησε “Δε σε ενοχλεί να βλέπεις έναν άντρα βαμμένο ή ντυμένο γυναικεία;“. Αυτή η ερώτηση με έκανε να αναρωτηθώ και να του απαντήσω ότι το θέμα της αισθητικής είναι υποκειμενικό και ότι εάν κάτι δεν μας αρέσει μπορούμε απλά να μην το κοιτάμε. Εγώ, για παράδειγμα, πώς ξέρω ότι κυκλοφορώντας στον δρόμο δεν προσβάλω την αισθητική κάποιου; Λίγες φορές έχουμε σχολιάσει κάποιον ντυμένο κακόγουστα; Μελετώντας για το ΜΑ σχετικά με την διαφορά στην γλώσσα και τον τρόπο επικοινωνίας ανδρών και γυναικών διάβασα με προσοχή για το βιολογικό φύλο (sex) και κοινωνικό φύλο (gender) και διαπίστωσα για μία ακόμη φορά, ότι πρόκειται για θέμα κοινωνικό. Θα μπορούσαμε να είχαμε γεννηθεί σε μια κοινωνία όπου οι άντρες έβαφαν τα μάτια τους, είχαν μακριά μαλλιά και φορούσαν φούστες (βλ. Αρχαία Αίγυπτος).

Δεν είναι εύκολο πράγμα η ανεκτικότητα

Είμαι οπαδός της ανεκτικότητας, ακόμη και αν δυσκολεύομαι να αποδεχτώ κάποια πράγματα. Πιστεύω ότι πρέπει να υπάρχει και οφείλουμε να την κάνουμε πράξη. Δεν υποστηρίζω ότι πρέπει να ενστερνιστούμε ή να αγαπήσουμε ένα τρόπο ζωής, αν δε μας ταιριάζει. Αυτό εξάλλου πηγαίνει και αντίθετα στην ανεκτικότητα και την ελευθερία. Η ελευθερία και η ανεκτικότητα δεν έχουν να κάνουν με τις προτιμήσεις ή τον τρόπο ζωής μας. Μπορεί το lifestyle μας να είναι πολύ “παραδοσιακό”, όμως, σημασία έχει το πώς σκεφτόμαστε. Και φυσικά, κανείς δεν είναι καλύτερος ή χειρότερος επειδή έχει τις τάδε ή τις δείνα σεξουαλικές προτιμήσεις. Όλοι ίσοι είμαστε. Αυτά, που μας κρίνουν, είναι πολύ πιο σημαντικά από το τι κάνουμε στο κρεβάτι μας. Ομοίως, πιστεύω ότι δεν είμαστε σε θέση να κρίνουμε στάσεις ζωής. Όταν κάποτε βρέθηκα στο Sodade με ένα straight άτομο, που ενοχλήθηκε από τον κόσμο, του είπα: “Βρίσκεσαι εδώ επειδή φιλοξενείσαι. Και μην ξεχνάς ότι ομοφυλοφιλία υπήρχε αιώνες πριν από εσένα και θα υπάρχει και αιώνες μετά από εσένα. Δεν είσαι σε θέση να την κρίνεις“.

Είμαι κατά των διαχωρισμών, γιατί πιστεύω ότι για να μη με ξεχωρίζουν πρέπει να μη διαχωρίζω τον εαυτό μου από το κοινωνικό σύνολο. Όταν το τονίζω, ίσως να μη βοηθάει. Και το λέω αυτό γιατί έχω δει όλες τις πλευρές να γίνονται πομποί και δέκτες του “ρατσισμού της διαφορετικότητας”. Σέβομαι, όμως, τη στάση όσων επιλέγουν να διαφοροποιηθούν μέσω του διαχωρισμού. Με λίγα λόγια, υποθέτω ότι η λέξη “Υπερηφάνεια” έχει παραμείνει από παλαιότερες εποχές (και διορθώστε με αν κάνω λάθος), όταν ο ρατσισμός ήταν πολύ πιο σκληρός.

Ο κόσμος μας δε θα ήταν όπως είναι χωρίς τους gay. Και μπορώ να πω με βεβαιότητα ότι θα ήταν πολύ πιο άσχημος και με πολύ λιγότερη δημιουργία. Εγώ χάρη σε αυτούς έμαθα να χαμογελώ. Άρχισα να βλέπω τη ζωή με άλλη ματιά… με την πολύχρωμη ματιά. Άρχισα να μπορώ να βλέπω τα πράγματα μέσα από ένα άλλο πρίσμα και να βλέπω ένα όλο και μεγαλύτερο μέρος του κοινωνικού φάσματος. Δεν επιλέχθηκε εξάλλου τυχαία, το πολύχρωμο φάσμα-ουράνιο τόξο για σύμβολο της LGBT κοινότητας.

Γνώμη μου είναι ότι όλοι πρέπει να είμαστε υπερήφανοι γι’ αυτό που είμαστε, ανεξαρτήτως σεξουαλικού προσανατολισμού. Δεν μας κάνουν οι προτιμήσεις μας υπερήφανους. Μας κάνουν όλα αυτά, που αποδεικνύουν στην πράξη ότι είμαστε σωστοί άνθρωποι. Κι εγώ είμαι υπερήφανη, κι ας μην είμαι ομοφυλόφιλη.

Photo & Video

Οι φωτογραφίες και τα video είναι από το περσινό Athens Pride (φέτος δεν μπόρεσα να πάω :( )

http://www.flickr.com/photos/mtzempelikou/sets/72157619612321143/

http://www.youtube.com/user/mtzempelikou#p/u/5/fEPDlA62OYQ

Όμως, εξίσου σημαντικός είναι ο σεβασμός – σεβασμός προς τους γύρω σου και από τους γύρω σου. Δεν μπορείς να απαιτήσεις το σεβασμό των άλλων. Πρέπει να τον κερδίσεις δείχνοντας πρώτα στην πράξη ότι εσύ είσαι σε θέση να σέβεσαι τον άλλο. Σεβασμός δε σημαίνει αποδοχή ή συμμερισμός. Σημαίνει απλά σεβασμός και ανεκτικότητα.

Advertisements
Published in: on June 7, 2010 at 12:11 pm  Comments (6)  
Tags: , , ,

The URI to TrackBack this entry is: https://marilou.wordpress.com/2010/06/07/proud-post-gay-athens-lgbt/trackback/

RSS feed for comments on this post.

6 CommentsLeave a comment

  1. Και σε έψαχνα μέσα στον κόσμο φέτος, έλεγα ότι θα ήσουνα εκεί… Του χρόνου παρέα!

  2. […] This post was mentioned on Twitter by MaryLou Tzempelikou, MaryLou Tzempelikou. MaryLou Tzempelikou said: Ένα post, που ήθελα εδώ και πολύ καιρό να γράψω… Ένα "ευχαριστώ"! "Ένα “υπερήφανο” post" >> http://bit.ly/proudpost […]

  3. Καλα τα λες. Ξέρεις όμως τι με ενοχλεί; Με ενοχλεί ότι διακυρρήσωντας την πουστιά τους περιμένουν από εμένα και τον καθένα να τους χειροκροτήσει. Αν δεν τους χειροκροτήσω θα είμαι ο “φασίστας”, ο “ακροδεξιος”, ο “κλειστομυαλος” και όλα τα υπόλοιπα. Οι πούστηδες θα μπορούσαν απλά να ζουν σαν κανονικοί ανθρωποι χωρις να βάζουν οι ίδιοι τους εαυτούς τους στο περιθώριο. Για φαντάσου πόσο μαλακία θα ήταν να διοργανώνονταν παρελάσεις για στρειτ! Δεν ακούγεται ηλίθιο;
    (Το “πουστηδες” μην το λάβετε ως κάτι κακο αλλά δεν μπορούσα να βρώ κάποια αλλη καλύτερη ελληνική λέξη που να περιγράφη την αναπηρία αυτή).

  4. Ένα περήφανο ποστ, μα και ένα ποστ από καρδιάς. Τα σέβη μου!

  5. To βαθύ “νόημα” του ποστ αφιερωμένο στον Kostis :p

    Τα άλλα τα είπαμε στο twitter ;)

  6. Γουάου, Μαρυλού, δεν ήξερα πως διατηρείς blog, και δεν ήξερα καν πως ασχολείσαι με το γράψιμο! Μπράβο!


Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: