Τα κουλουράκια, ο μάνατζερ και ένας πρωθυπουργός…

Όταν έκανα στην Αγγλία το Masters μου πάνω στην διαπολιτισμική επικοινωνία και τις διεθνείς επιχειρήσεις, στο πρώτο μάθημα στο managment και στη διαχείριση ανθρωπίνου δυναμικού, εμφανίστηκε ένας κοντόχοντρος αστείος καθηγητής. Αυτός ο άνθρωπος, που δε σου γέμιζε το μάτι, είχε σοβαρές περγαμηνές, καθώς είχε εργαστεί σε μεγάλες πολυεθνικές ως διευθυντής ανθρωπίνου δυναμικού, μεταξύ των οποίων σε διάφορα Hilton. Δηλαδή είχε εμπειρία εργασιακή και όταν πήρε σύνταξη πήγε να διδάξει στο Πανεπιστήμιο! Δεν ήταν κανένας θεωρητικός ακαδημαϊκός, που δίδασκε μπλα μπλα! Πάμε παρακάτω…

Ξεκίνησε λέγοντάς μας ότι η πρώτη του δουλειά, όταν ήταν ακόμη τελείως άπειρος, ήταν σε ένα εργοστάσιο, που έφτιαχνε κουλουράκια και κέικ. Κατά την διάρκεια των πρώτων ημερών της θητείας του στο κουλουροεργαστάσιο, χάλασαν κάποιοι φούρνοι, με αποτέλεσμα να πρέπει να ψηθούν όλα τα κουλουράκια και τα κέικ στους φούρνους, που λειτουργούσαν. Αυτό δημιούργησε κοκομπλόκο στη γραμμή της παραγωγής, καθώς έπρεπε να αποφασιστεί ΑΜΕΣΑ αν θα μπουν πρώτα τα κέικ και μετά τα κουλούρια ή το αντίστροφο για να διασφαλιστεί η φρεσκάδα των προϊόντων και η απρόσκοπτη παραγωγή τους. Ο καλός μας ο καθηγητής δεν είχε ιδέα από αρτοποιήματα, καθώς μόλις είχε τελειώσει την σχολή του για οργάνωση και διοίκηση επιχειρήσεων. Οι εργαζόμενοι όμως δεν ενδιαφερόντουσαν εάν ήξερε ή δεν ήξερε. Ήταν επικεφαλής του τμήματος και πήγαν να τον ρωτήσουν τι να κάνουν. Εκείνος τότε έδωσε εντολή να ψηθούν πρώτα τα κέικ και μετά τα κουλούρια λέγοντάς μας “Δεν είχα ιδέα αν αυτό, που τους είπα ήταν σωστό ή λάθος”.

Εκεί, ο καθηγητούλης σταμάτησε τη διήγησή του και μας ρώτησε ποιο είναι το ηθικό δίδαγμα της ιστορίας. Εμείς, ψαρωμένα πρωτάκια, τον κοιτούσαμε σαν χάνοι. Τότε, μας λέει: “Το δίδαγμα είναι πως όταν είσαι μάνατζερ πρέπει να εξασφαλίσεις την σωστή λειτουργία της επιχείρησης”. Και τότε πετάχτηκα εγώ (με το ελληνικό μυαλουδάκι μου) και τον ρώτησα: “Δεν καταλαβαίνω. Εσείς δώσατε μια εντολή που προερχόταν από έναν άνθρωπο, που δεν είχε ιδέα από ψήσιμο. Οι πιο έμπειροι εργαζόμενοι δεν κατάλαβαν ότι μπορεί να κάνατε λάθος; Δεν σας έκαναν κριτική; Γιατί έκαναν ό,τι τους είπατε;”. Κι εκείνος μού απάντησε: “Σημασία δεν έχει αν αυτό, που κάνεις ίσως αποδειχτεί λάθος μετά. Σημασία έχει όταν δημιουργείται πρόβλημα, ο μάνατζερ να παίρνει γρήγορες αποφάσεις και να πράττει γρήγορα. Έτσι τον εκτιμούν οι υπάλληλοί του.

Οι λόγοι για τους οποίους θυμήθηκα απόψε αυτή την ιστορία και αποφάσισα να την μοιραστώ μαζί σας δεν είναι να σας έρθει λιγούρα και να μην μπορείτε να βρείτε κέικ νυχτιάτικα. Είναι επειδή ο Σαμανδρέου (αλλά κυρίως ο ΓΑΠ) δεν έχει καταλάβει ότι δυστυχώς παίζει τον ρόλο του μάνατζερ στην επιχείρηση που λέγεται “Ελλάδα” και ότι έπρεπε να είχε πάρει μια απόφαση ΑΜΕΣΑ στο θέμα του πρωθυπουργού!

Κι εμείς έχουμε καταντήσει οι κακόμοιροι αρτοποιοί, που κρατάμε στα χέρια μας το λιωμένο ζυμάρι, και περιμένουμε να δούμε τι θα το κάνουμε. Και το κακό είναι ότι θέλουμε να το ψήσουμε και δεν ξέρουμε πώς!
Advertisements
Published in: on November 9, 2011 at 11:19 pm  Comments (5)  

The URI to TrackBack this entry is: https://marilou.wordpress.com/2011/11/09/koulouria-manager-prothipourgos/trackback/

RSS feed for comments on this post.

5 CommentsLeave a comment

  1. Όπως είχε πει και η Μαλβίνα, άντρας που δεν είναι τώρα, δεν ήταν ποτέ!

  2. Μαλβίνα… τι μαργαριτάρια έλεγε αυτό το άτομο. Συμφωνώ απόλυτα πάντως ότι αυτός που είναι από πάνω πρέπει να αποφασίζει και όχι να καθυστερεί και να κρατάει τους πάντες στο περίμενε. Όπως έλεγε ένας παλιός φίλος που πέταγε και αυτός μαργαριτάρια “Υπάρχουν οι manager και οι mamager”. Από τότε όποτε ακούω manager σκέφτομαι “Ναι… αλλά άμα είναι mamager?”

  3. το ηθικό δίδαγμα της ιστορίας σου είναι πως ήρθε η ώρα να πάψουμε να εκτιμούμε πιά τους πολιτικούς μας. Και δυστυχώς και τους θεσμούς που φαίνεται τους έχουν κάνει λάστιχο όπως τους βολεύουν πάντα.

  4. Κανονικα το κουλουρακι θελει και αυτο την επιτροπη του….το ελεγκτικο του συμβουλιο βρε αδερφε…

  5. Αυτό βέβαια που δεν κατάλαβε ο καθηγητής σου είναι ότι στην πράξη, άμα το αφεντικό δεν έχει ψήσει κέικ ή έστω κουλουράκια ο ίδιος, δεν χάνεται μόνο η μπάλα της παραγωγής αλλά και ο σεβασμός των υπαλλήλων σου.
    Δηλαδή όποιος καλείται να διοικήσει τη χώρα, πρέπει να έχει αποτελέσει κι αυτός μέλος της παραγωγικής διαδικασίας που συντελείται μέσα σ’ αυτή τη χώρα.
    Αναγκάια προϋπόθεση. Όχι αρκετή από μόνη της αλλά αναγκάια πάντως.


Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: