Γιώργο, προχώρα! Διάλυσέ τα όλα!

Τριάντα επτά χρόνια δεν είναι ούτε λίγα, ούτε πολλά. Εξαρτάται, βέβαια, πώς το βλέπεις. Δεν θεωρείται μεγάλος ένας άνθρωπος 37 ετών. Ένα κόμμα, όμως; Εξαρτάται από το πώς έχει καταντήσει και από το τι προσφέρει… Μπορεί, π.χ. ένα αυτοκίνητο του 1974 να τσουλάει μια χαρά. Προσφέρει, όμως αυτά, που χρειάζεσαι την σήμερον ημέραν;

Όταν ιδρύθηκε το ΠΑΣΟΚ,

Τα κουλουράκια, ο μάνατζερ και ένας πρωθυπουργός…

Όταν έκανα στην Αγγλία το Masters μου πάνω στην διαπολιτισμική επικοινωνία και τις διεθνείς επιχειρήσεις, στο πρώτο μάθημα στο managment και στη διαχείριση ανθρωπίνου δυναμικού, εμφανίστηκε ένας κοντόχοντρος αστείος καθηγητής. Αυτός ο άνθρωπος, που δε σου γέμιζε το μάτι, είχε σοβαρές περγαμηνές, καθώς είχε εργαστεί σε μεγάλες πολυεθνικές ως διευθυντής ανθρωπίνου δυναμικού, μεταξύ των οποίων σε διάφορα Hilton. Δηλαδή είχε εμπειρία εργασιακή και όταν πήρε σύνταξη πήγε να διδάξει στο Πανεπιστήμιο! Δεν ήταν κανένας θεωρητικός ακαδημαϊκός, που δίδασκε μπλα μπλα! Πάμε παρακάτω…

Έχεις 3 ώρες ελεύθερες;

Σε περιόδους κρίσης, δυστυχώς (ή ευτυχώς) αποδεικνύεται ότι πρέπει να αλλάξουμε τρόπο ζωής. Να ξεχάσουμε αυτά, που ξέραμε. Να επαναπροσδιορίσουμε προτεραιότητες, να δούμε τι θέλουμε και τι μπορούμε να κάνουμε. Να αλλάξουμε, γενικώς. Και μπορεί αυτό να μην το καταλαβαίνουμε εμείς, η γενιά των τελευταίων δεκαετιών, που δεν έζησε πολέμους και καταστροφές, και έβλεπε την ποιότητα ζωής της να βελτιώνεται διαρκώς, όμως, μπορούμε να πάμε λίγα χρόνια πίσω και

Αγαπημένε μου, Δημόσιε Υπάλληλε…

Αγαπημένε μου Δημόσιε Υπάλληλε,

Τον τελευταίο καιρό, νιώθω έντονα την ανάγκη να σου γράψω, γιατί (θέλοντας και μη) σε βλέπω παντού μπροστά μου.

Και δεδομένου ότι η μισή Ελλάδα περίπου είναι δημόσιοι υπάλληλοι (βάλε μέσα πολιτικούς, προέδρους οργανισμών κτλ κτλ κτλ), το γράμμα αυτό σίγουρα θα βρει τον αποδέκτη του, είτε λέγεσαι Κούλα, Μήτσος, Πέτρος, Μαρία, είτε πας στη δουλειά με καλοβαμμένο νύχι και μαλλί ή με λαδωμένη καράφλα, είτε είσαι 40 ή 60, είτε ψηφίζεις ΠΑΣΟΚ είτε ΝΔ.

Έχουμε και λέμε λοιπόν:

Τζάμπα μάγκες;

Να καταλάβω κάτι: Κατηγορούμε τις τράπεζες για τοκογλυφία, τον καπιταλισμό, τον υπερκαταναλωτισμό, την Ε.Ε., την παγκοσμιοποίηση, τους… τους… τους…..

Τα ντουζ & ντοντς του νέτουόρκινγκ!

To post είναι συνέχεια ενός προηγούμενου με τίτλο ‘Άλλο ‘working’ κι άλλο ‘networking’ από το οποίο αντιγράφω: “…θυμήθηκα λάθη και παραλείψεις, που έχω δει κι έχω κάνει, μιλώντας και γνωρίζοντας ανθρώπους. Κι έτσι, μου ήρθε να τις γράψω σε τυχαία σειρά και να τις μοιραστώ μαζί σας και να με συγχωρέσετε για το ύφος, αλλά έτσι μου βγήκε ;)”.

“Κοκορομαχίες”

• Μην κοκορεύεσαι. Το ότι έχεις σήμερα εταιρία/ γραφείο/ blog, που ασχολείται με την τεχνολογία, δεν σημαίνει ότι αύριο πρωί θα είσαι ο επόμενος Bill, Steve, Mark, Arianna κτλ και να είσαι σίγουρος ότι αφενός κανείς δεν το πιστεύει αυτό κι αφετέρου δε θα πρέπει να το πιστεύεις ούτε εσύ.

• Μην ανακοινώνεις (online ή offline) κάθε ραντεβού, συνάντηση, συνομιλία, επαφή που κάνεις. Δεν είναι τα πολλά ραντεβού, που κάνουν τον επιτυχημένο επαγγελματία.

• Μη λες ψέματα! Αργά ή γρήγορα (ειδικά στο μικρό περιβάλλον της Αθήνας) θα αποκαλυφθούν και θα γελάνε όλοι πίσω από την πλάτη σου, όπως γελάνε πολλοί με πολλούς και διάφορους.

• Να είσαι down to earth. Μην το παίζεις σπουδαίος και μάλιστα περισσότερο σπουδαίος από ό,τι είσαι (δηλαδή μάλλον καθόλου). Μπορεί να είσαι καλύτερος από πολλούς αλλά σίγουρα υπάρχουν περισσότεροι καλύτεροί σου, οπότε καλό είναι το καλάμι να το αφήνεις εκτός αίθουσας.

Άλλο ‘working’ κι άλλο ‘networking’!

Πριν λίγες ημέρες, ο Boris έγραψε ένα post με τίτλο ‘Entrepreneurs: stop networking and showing off and get back to work‘ το οποίο, αν θες να θεωρείσαι σοβαρός ιντερνετοδικτυωμένος επιχειρηματίας, πρέπει να το διαβάσεις, να το κάνεις retweet, να το ποστάρεις στο facebook κι αν δεν το έχεις κάνει ήδη, πρέπει αμέσως τώρα να πέσεις στα γόνατα, να πεις μερικά ‘πατερημά’ (sic) για συχώρεση και μετά να το διαβάσεις και να το ποστάρεις. Αν βαριέσαι να κάνεις όλα τα παραπάνω, θα σου πω ελληνιστί τι λέει το post και μετά θα σου πω τι λέω κι εγώ.

Pecha Kucha ή αλλιώς… μάνι-μάνι

Δεν συνηθίζω να κακολογώ events αφενός γιατί ξέρω ότι είναι πολύ δύσκολο να στήσεις ένα WOW event κι αφετέρου γιατί πιστεύω ότι, τις περισσότερες φορές, οι ίδιοι οι διοργανωτές ξέρουν καλύτερα από το κοινό αν ήταν καλό ή κακό και τι βελτιώσεις χρειάζεται. Αν δεν ξέρουν, ζητάνε feedback από το κοινό. Πάλι, τις περισσότερες φορές γιατί υπάρχουν και μερικοί, που δεν δίνουν δεκάρα. Κι όποιος κατάλαβε, κατάλαβε.

Απόλυτη e-λιθιότητα!

Είδα κάτι τεράστιες, πολύ καλαίσθητες και ρετρό δίχρωμες αφίσες στο Μετρό ότι στις 29 και 30 Ιανουρίου, το Εργοστάσιο Παυλίδη γιορτάζει τα 150 χρόνια του και ανοίγει τις πόρτες του στο κοινό στο Μουσείο Σοκολάτας (ναι, θα διαρκέσει μόνο δύο μέρες. Πφ! Σοβαρό μουσείο!). Τέσπα, αμέσως μου έρχονται στο μυαλό σκηνές από την ταινία «Ο Τσάρλι και το Εργοστάσιο Σοκολάτας» με λίμνες Μερέντας (sic), δέντρα με Τζοκόντες (sic) και λιβάδια στρωμένα με σοκολάτες Παυλίδου!

Με κάθε κλικ θα παίρνουμε και εκπτωτικό κουπόνι, κύριε Σαμαρά;

Καμπάνια για την προώθηση eshop (του στυλ “Κάλεσε δέκα φίλους σου και κέρδισε 10 ευρώ για την αγορά μιας τσάντας”) μου θυμίζει η προσπάθεια των υπευθύνων του site της Νέας Δημοκρατίας να κάνουν ευρέως γνωστό το διαδικτυακό τόπο του κόμματος.

Δεν λέω άλλα, γιατί οι εικόνες μιλάνε από μόνες τους.

Εγώ, πάντως, έχω λινκάρει και την φωτογραφία με το site μπας και κερδίσω το ραντεβού με τον Σαμαρά και το κληρώσω μέσα από το blog για τους αναγνώστες μου :P

Update: Το banner το βρήκα στο http://beta.nd.gr/who-we-are